கே.ஏ. குணசேகரனின் 'கந்தன் × வள்ளி': புராண மறுவாசிப்பும் ஒடுக்கப்பட்டோர் அரங்க அரசியலும்

K.A. Gunasekaran's 'Kanthan × Valli': Mythological Rereading and the Politics of the Theatre of the Oppressed

வே.இந்துமதி

முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்

கணேசர் கலை அறிவியல் கல்லூரி

மேலைச்சிவபுரி

புதுக்கோட்டை மாவட்டம்

நெறியாளர்

முனைவர் சி.முடியரசன்

உதவிப் பேராசிரியர்

கணேசர் கலை அறிவியல் கல்லூரி

மேலைச்சிவபுரி

புதுக்கோட்டை மாவட்டம்

ஆய்வுச் சுருக்கம்

தமிழ்நாட்டின் முதல் தலித் நாடகச் செயற்பாட்டாளரான கே.ஏ. குணசேகரன், "ஒடுக்கப்பட்டோரின் அரங்கம்" (Theatre of the Oppressed) எனும் வடிவத்தின் மூலம் தலித்துகள், பழங்குடியினர், திருநங்கைகள் உள்ளிட்ட விளிம்புநிலை மக்களின் குரலைத் தமிழ் நாடக உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தினார். ஆதிக்கச் சக்திகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்பைப் பதிவாக்க, புராணங்கள் மற்றும் இதிகாசங்களை நவீனப் பார்வையில் மறுவாசிப்பு செய்வதை அவர் முதன்மை உத்தியாகக் கையாண்டார். இவ்வாய்வுக் கட்டுரை, கே.ஏ. குணசேகரனின் 'கந்தன் × வள்ளி' நாடகத்தை மையமாகக் கொண்டு, வள்ளி-முருகன் திருமணப் புராணக்கதை எவ்வாறு பெண்ணியம், சாதியாதிக்கம் மற்றும் சமூக விமர்சனம் சார்ந்த தளங்களில் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை விரிவாக ஆராய்கிறது

Abstract

This research paper examines the critical play Kanthan × Valli authored by K.A. Gunasekaran, a pioneering figure in Tamil. Dalit theatre and the proponent of the "Theatre of the Oppressed" in Tamil Nadu. Gunasekaran's dramatic works consistently engage with the socio-political struggles of marginalized communities, including Dalits, tribal groups, and gender minorities, confronting entrenched caste and patriarchal hierarchies. A central methodology in his dramaturgical framework is the radical subversion and reinterpretation of classical mythology and folk legends from a contemporary critical stance. Taking the traditional myth of Murugan (Kanthan) and Valli as its analytical core, this paper explores how Gunasekaran deconstructs conventional narratives of divine romance to expose underlying structures of caste hegemony and gender subjugation. By re-imagining Valli not as a passive, subservient tribal maiden elevated by divine marriage, but as an empowered, articulate, and resistant feminist voice, the play challenges the dual morality of patriarchal institutions and the casteist presumption that marginal subjects derive legitimacy only through assimilation into high-caste structures. Furthermore, the paper analyzes the integration of folk performance aesthetics, street theatre techniques, and satirical elements such as the 'Sirippan' (jester) as instruments of sharp social critique. Ultimately, this study demonstrates how Kanthan × Valli transcends mythic re-enactment to establish a politically charged, socially responsible theatrical methodology.

Keywords: K.A. Gunasekaran, Dalit Theatre, Theatre of the Oppressed, Mythological Subversion, Feminism, Caste Critique.

ஆய்வு முறையியல்

இவ்வாய்வு முதன்மையாகக் தரமான பகுப்பாய்வு முறையை (Qualitative Analysis) அடிப்படையாகக் கொண்டது. கே.ஏ. குணசேகரனின் 'கந்தன் × வள்ளி' நாடகப் பிரதி முதன்மைத் தரவாகக் (Primary Source) கொண்டு பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது. மேலும், அவுகுஸ்தோ போல் (Augusto Boal) முன்வைத்த "ஒடுக்கப்பட்டோரின் அரங்கம்" (Theatre of the Oppressed) கோட்பாட்டுச் சட்டகம் மற்றும் தலித்திய-பெண்ணியக் விமர்சன அணுகுமுறைகள் (Dalit-Feminist Critical Methodology) ஆய்விற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. கே.ஏ. குணசேகரனின் கோட்பாட்டு நூலான 'தலிதியும் அரங்கேற்றமும் அரசியலும்' மற்றும் தமிழ் தலித் இலக்கியத் தோற்றம் குறித்த வரலாற்றுச் சான்றுகள் துணைத் தரவுகளாகக் கையாண்டு பகுப்பாய்வு முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

1. அறிமுகம்

நாடகம் என்பது வெறும் கலை வெளிப்பாடோ அல்லது பொழுதுபோக்கு ஊடகமோ மட்டுமல்ல; அது சமூகத்தின் ஆதிக்க அமைப்புகளையும் அதிகார அமைப்புகளையும் கேள்வி கேட்கும் கூரிய அரசியல் கருவியாகும். தமிழ்நாட்டின் நாடகச் சூழலில் மரபுசார்ந்த நாடக அமைப்புகளும், அழகியல் சார்ந்த வடிவங்களும் மேலோங்கியிருந்த காலத்தில், விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் அவர்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களையும் மையப்படுத்தி, ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான தனித்துவமான அரங்க மொழியை உருவாக்கியவர் கே.ஏ. குணசேகரன் ஆவார்.

அவர் தனது நாடகங்களின் வழியாகச் சாதி, பாலினம், அதிகாரம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மனிதர்களைச் சுரண்டும் ஆதிக்கக் கட்டமைப்புகளுக்கு எதிரான கூரிய உரையாடலை முன்னெடுத்தார். குறிப்பாக, சமூகத்தில் ஆழமாக வேர்ஊன்றியுள்ள பழமைவாதக் கருத்துகளை உடைக்க, மக்களிடையே பரவலாக அறியப்பட்ட புராணக் கதைகளையும் இதிகாச நிகழ்வுகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை விளிம்புநிலை மக்களின் கண்ணோட்டத்தில் மறுவாசிப்பு செய்யும் உத்தியைக் கையாண்டார்.

2. தமிழ் தலித் இலக்கியத்தின் தோற்றமும் நாடகத்தின் பங்களிப்பும்

1990-களின் தொடக்கம் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய திருப்பமாகும். 1991-இல் கொண்டாடப்பட்ட டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் அவர்களின் நூற்றாண்டு விழா விழிப்புணர்வு, தமிழ்நாட்டில் தலித் அரசியலையும் தலித் இலக்கிய எழுச்சியையும் தீவிரப்படுத்தியது. இக்காலகட்டத்தில், தலித் படைப்பாளிகள் தங்கள் சமூக அனுபவங்களையும் ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்பையும் பல்வேறு இலக்கிய வடிவங்களில் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினர்:

* நாவல் வடிவம்: பி. சிவகாமி அவர்கள் 1989-இல் வெளியிட்ட 'பழையன கழிதலும்' நாவல், தலித் சமூகத்தின் உட்கட்டமைப்பையும் பெண்ணியப் போராட்டங்களையும் பேசிய முக்கிய தொடக்கப் படைப்பாக அமைந்தது.

* சுயசரிதை வடிவம்:1992-இல் வெளிவந்த பாமாவின் 'கருக்கு' நாவல், தமிழ் தலித் இலக்கியத்தின் முதல் சுயசரிதைப் படைப்பாக அமைந்து, தலித் கிறித்தவப் பெண்களின் வாழ்வியலையும் ஒடுக்குமுறையையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்தது. தொடர்ந்து அவரது 'சங்கதி' (1994), 'வன்மம்' (2002) போன்ற படைப்புகளும் முக்கிய விவாதங்களை உருவாக்கின.

* சிறுகதை வடிவம்: அபிமானி, இடையவேந்தன், இமயம் போன்ற படைப்பாளிகள் தலித் மக்களின் வாழ்வியலை மையமாகக் கொண்டு பல சக்திவாய்ந்த சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டனர்.

இத்தகைய உரைநடை இலக்கிய எழுச்சிகளுக்கு மத்தியில், நாடகத்துறையில் ஒரு பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர் கே.ஏ. குணசேகரன் ஆவார். 1990-ஆம் ஆண்டு அவர் எழுதிய **'பலி ஆடுகள்'** (The Scapegoats) என்ற நாடகம், தமிழில் தலித் நாடக எழுத்தின் உத்தியோகபூர்வ தொடக்கப்புள்ளியாகக் கருதப்படுகிறது. இது மேடை நாடக விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, சமூகத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நிஜமான குரலை அரங்கத்தில் எதிரொலிக்கச் செய்தது.

3. தலித் நாடகக் கோட்பாடும் தனித்துவப் பண்புகளும்

கே.ஏ. குணசேகரன் தனது *'தலிதியும் அரங்கேற்றமும் அரசியலும்'* என்ற நூலில், தலித் அரங்கத்தின் பிரத்யேகக் கோட்பாட்டுப் பண்புகளையும் மேடை உத்திகளையும் மிகத் தெளிவாக வரையறுத்துள்ளார். மரபுசார்ந்த நாடகங்களிலிருந்து தலித் அரங்கம் எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்பதைப் பின்வரும் பண்புகள் விளக்குகின்றன:

1. சமமான அரங்க மொழி: சொற்களாலான வாய்மொழியும், உடலின் அசைவுகளாலான அசைவுமொழியும் இதில் சம அளவில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

2. ஆடம்பரமற்ற எளிமை: செலவுமிக்க ஆடைகள், பிரம்மாண்டமான மேடை அமைப்புகள் (Proscenium stage) ஆகியவை தவிர்க்கப்பட்டு, மக்களுடன் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளும் எளிய சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது.

3. அணுகல்தன்மை மற்றும் திறந்தவெளி அரங்கம்: வீதிகள், கிராமச் சந்திகள், திறந்தவெளிகளில் நடத்தப்படுவதால், கல்வியறிவு இல்லாத எளிய மக்களையும் இது எளிதில் சென்றடைகிறது.

4. உடலின் குறியீட்டுத் தன்மை: நடிகர்களின் உடல் அசைவுகள், படிமங்கள் மற்றும் உருவகங்கள் வழியாக தலித் மக்களின் அன்றாடப் போராட்டமும் எதிர்ப்பும் காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றன.

5. உண்மையான உணர்வு வெளிப்பாடு: இதில் நடிப்பவர்கள் வெறும் பாத்திரங்களை ஏற்றுப் பிரதிபலிப்பவர்கள் அல்ல; மாறாக, ஒடுக்குமுறையின் உண்மையான பாதிப்பையும் உணர்வையும் மேடையில் வெளிப்படுத்துபவர்களாக இருக்கின்றனர்.

6. நாட்டுப்புறக் கலைகளின் பயன்பாடு: பறையாட்டம், நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், கூத்து வடிவங்கள் மற்றும் முகமூடி நடிப்புகள் தலித் பண்பாட்டின் குறியீடுகளாகவும் போராட்டக் கருவிகளாகவும் மேடையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

7. சமூக விமர்சனம் மற்றும் நையாண்டி: நையாண்டி உரையாடல்கள், 'சிரிப்பன்' (Jester) பாத்திரத்தின் இரட்டை அர்த்த உரையாடல்கள் ஆகியவை சாதியக் கட்டமைப்பையும் ஆதிக்க வாழ்முறையையும் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றன.

8. வட்டார வழக்கின் முக்கியத்துவம்: குறிப்பிட்ட மாவட்டச் சொல் வழக்குகள் மற்றும் எளிய பேச்சுவழக்குச் சொற்கள் இயல்பாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

9. புராணங்களின் மறுவாசிப்பு: ஆதிக்கச் சிந்தனைகளை நியாயப்படுத்தும் பழங்காலப் புராணக் கதைகள், ஒடுக்கப்பட்டோரின் பார்வையிலிருந்து உடைக்கப்பட்டு மறுபரிசீலனை செய்யப்படுகின்றன.

4. 'கந்தன் × வள்ளி': புராணத்தின் நவீன மறுபரிசீலனை

பாரம்பரியத் தமிழ்

வழிபாட்டு மரபிலும் இலக்கியங்களிலும், வள்ளி-முருகன் திருமணம் என்பது 'தெய்வீக் காதல்' மற்றும் 'வீரக் காதல்' என்ற பெயரில் போற்றிப் புகழப்பட்டு வந்துள்ளது. ஆனால், 2004-இல் இந்நாடகத்தை எழுதிய கே.ஏ. குணசேகரன், இப்புராணக் கதையின் பின்னணியில் உள்ள ஆணாதிக்கத்தையும் சாதிய மேலாதிக்கத்தையும் அம்பலப்படுத்தினார்.

ஏற்கனவே தேவயானி என்ற மனைவி இருக்கும் சூழலில், பழங்குடியினப் பெண்ணான வள்ளியை இரண்டாவது மனைவியாக அடைவதற்கு முருகன் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள், ஆணாதிக்க இரட்டைத் தன்மையையும் ஏமாற்றத்தையும் தெய்விகம் என்ற பெயரில் நியாயப்படுத்துவதாக குணசேகரன் உணர்ந்தார். எனவே, அவர் இக்கதையை மறுவாசிப்பு செய்து, வள்ளியை ஆதிக்கத்திற்குப் பணியாத ஒரு தற்காலப் பெண்ணியக் குரலாக மாற்றினார்.

5.பெண்ணியக் குரலும் எதிர்ப்பும்

'கந்தன் × வள்ளி' நாடகத்தில், வள்ளி

அஞ்சுகின்ற அல்லது ஆண்களின் விருப்பத்திற்குப் பணிந்துபோகும் பலவீனமான பாத்திரமாகச் சித்தரிக்கப்படவில்லை. அவள் சுயமரியாதையும், துணிச்சலும், பகுத்தறிவுப் பார்வையும் கொண்ட பெண்ணாக உருவெடுக்கிறாள். "எனக்கு விருப்பமில்லாமல் யாரையும் மணக்க மாட்டேன்" என்று அறுதியிட்டுக்கூறும் அவள், கந்தனின் வஞ்சகமான வேடங்களையும் பொய்யான ஆசைகளையும் வெளிப்படையாக எதிர்த்து நிற்கிறாள்.

நாடகத்தில் வள்ளி பேசும் பின்வரும்

வசனம், ஆணாதிக்க அதிகாரத்திற்கு எதிரான அவளது கூரிய எதிர்ப்பைப் புலப்படுத்துகிறது:

"நீ முதியவனாக இருந்தாலும், இளமையனாக இருந்தாலும், நீ எனக்கு மரியாதைக்குரியவன் அல்ல. நீ பொய்யும், வஞ்சகமும் நிறைந்தவன். உன்னை விடாமல், எல்லா பெண்களுக்கும் பாடமாக உன்னைத் தண்டிப்போம்."*

இவ்வரிகள் மூலம், வள்ளி தனக்கான நீதியை மட்டும் கோரவில்லை; மாறாக, ஒட்டுமொத்தப் பெண்களுக்கான பிரதிநிதியாக நின்று ஆணாதிக்க வஞ்சகத்தைத் தண்டிக்க முற்படுகிறாள்.

6.;சாதியாதிக்க வினாக்களும் சமூக விமர்சனமும்

இந்நாடகத்தில் வரும் 'நாரதர்'

பாத்திரம், சமூகத்தின் சாதியமைப்பைப் பிரதிபலிக்கும் முதன்மைப் பாத்திரமாகச் செயல்படுகிறது. நாரதர் வள்ளியிடம், அவள் கீழ்சாதியைச் சேர்ந்த பழங்குடியினப் பெண் என்றும், உயர்குடி மற்றும் அதிகாரத்தைக் குறிக்கும் கந்தனை மணந்துகொள்வதன் மூலமே அவளது சமூகப் அந்தஸ்து உயரும் என்றும் அறிவுறுத்துகிறார்.

ஆனால், வள்ளி இந்த மேலாதிக்கச் சிந்தனையை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கிறாள். "உயர்குடி ஆணை மணப்பதே எளிய பெண்ணுக்கு உயர்வு" என்ற சமூகத்தின் தவறான பொதுப்புத்தியை அவள் தனது சுயமரியாதைக் கருத்துகளால் உடைத்தெறிகிறாள்.

மேலும், நாடகத்தில் இடம்பெறும் **'சிரிப்பன்'** மற்றும் **'வள்ளியின் தோழி'** பாத்திரங்கள், கூத்து மரபின் வழியில் நின்று நவீன சமூகச் சீர்கேடுகளைக் கடுமையாக நையாண்டி செய்கின்றனர்:

* தேர்தல்காலத்தில் வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசி ஏமாற்றும் அரசியல்வாதிகள்,

* ஆன்மிகத்தின் பெயரால் ஏமாற்றும் போலிச் சாமியார்கள்,

* பெண்களுக்கு எதிராகச் செயல்படும் ஆணாதிக்கக் கிராமப் பஞ்சாயத்துகள்,

ஆகிய அனைத்து சமூக நடைமுறைகளும் நாடக உரையாடல்கள் மூலம் கடுமையான விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றன.

7.முடிவுரை

கே.ஏ. குணசேகரனின் 'கந்தன் × வள்ளி' நாடகம், மரபுரீதியாகப் போற்றப்பட்ட ஒரு புராணக் கதையை வெறும் கலைப் மறுஆக்கத்திற்காக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், அதனைப் **பெண்ணியம், சாதியெதிர்ப்பு, சமூக நீதி** ஆகியவற்றிற்கான கூரிய அரசியல் தளமாக மாற்றியுள்ளது.

புராணங்களில் ஒளிந்துள்ள ஆதிக்கக் கருத்துகளை வெளிக்கொணர்ந்து, அவற்றை ஒடுக்கப்பட்டோரின் கண்ணோட்டத்தில் மறுவாசிப்பு செய்ததன் மூலம், கே.ஏ. குணசேகரன் தமிழ் நாடக வரலாற்றில் அழகியல் மற்றும் சமூகப் பொறுப்புமிக்க ஒரு முன்னோடி நாடகச் செயற்பாட்டாளராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறார்.

துணைநூல் பட்டியல்

முதன்மை ஆதாரங்கள்

1. குணசேகரன், கே.ஏ., *கந்தன் × வள்ளி* (நாடகம்), சென்னை: அகல் வெளியீடு, 2004.

2. குணசேகரன், கே.ஏ., *பலி ஆடுகள்* (நாடகம்), புதுச்சேரி: வல்லினம் வெளியீடு, 1990.

3. குணசேகரன், கே.ஏ., *தலித் அரங்கியல்*, நாகர்கோவில்: காலச்சுவடு பதிப்பகம்.

4. குணசேகரன், கே.ஏ., *தலிதியும் அரங்கேற்றமும் அரசியலும்*, சென்னை: பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ்.2009.

5. குணசேகரன், கே.ஏ., *சத்திய சோதனை* (நாடகம்), சென்னை: அகல் வெளியீடு,2004

துணை ஆதாரங்கள்

6. சிவகாமி, பி., *பழையன கழிதலும்*, சென்னை: நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், 1989.

7. பாமா, *கருக்கு* (சுயசரிதை நாவல்), நாகர்கோவில்: காலச்சுவடு பதிப்பகம், 1992.

8. பாமா, *சங்கதி*, நாகர்கோவில்: காலச்சுவடு பதிப்பகம், 1994.

9. ராமானுஜம், ஆ., *தமிழ் நாடகம்: நேற்றும் இன்றும்*, சென்னை: நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.2014.

10. வெளி ரங்கராஜன், *நவீனத் தமிழ் நாடகங்கள் மற்றும் அரங்கியல் போக்குகள்*, சென்னை: காவ்யா பதிப்பகம்.2004.

இந்த வலைப்பதிவில் தேடு

கூடல் கலை இலக்கிய வீதி